Spanje heeft nog kast vol met lijken

Terwijl de Europese ministers ervan uitgaan dat het begrotingstekort in Spanje van 2011 uitkomt op 8%, lijken de Comunidades Autónomas (autonome gemeenschappen) nog een verrassing in petto te hebben. Spaanse overheidsfunctionarissen hebben openstaande rekeningen gevonden bij deze gemeenschappen die nog niet inbegrepen zijn bij het geschatte begrotingstekort. Daarmee ligt het begrotingstekort over 2011 in werkelijkheid niet op 8% maar rond de 10% of 11%.

‘Wat niet weet wat niet deert’ is het credo en dus zal deze misrekening zo lang mogelijk administratief verduisterd worden. Wil Spanje op Griekenland lijken? Absoluut niet. Deze paniekerige verduistering van de feiten zal op den duur enkel leiden tot een grotere weerstand van Europese belastingbetalers om staatssteun te verlenen aan noodlijdende landen zoals Spanje zelf.

Zodra de onvermijdelijke noodzaak voor een bailout aanbreekt, zullen deze voor het publiek en Europese politici vooralsnog onbekende problemen bekend worden. Het probleem ligt echter niet bij Spanje, voor wie het incentive natuurlijkerwijs is om zoveel mogelijk tekorten buiten zicht te houden, alsmede onhoudbare beloftes te doen aan de in depressie verkerende Europese leiders. Het gevolg is een Mexican standoff, waarvan we nu al getuigen zijn in Griekenland. Elke keer dat Europa fiscale verantwoordelijkheid wil afdwingen zal men valse beloftes doen of dreigen met faillissement. Niemand wint. Griekenland zal opnieuw geld ontvangen ondanks dat elke euro aan Griekse steun in een bodemloze put verdwijnt.

In dit opzicht is Rajoy, de Spaanse minister-president, het haasje. Elke politici wenst juist in periodes van schijnbare economisch hoogtij—gedreven door een kunstmatige expansie van het krediet—de overschotten uit te geven. Tijdens deze periodes van ‘irrational exuberance‘ is iedereen blij. Gedurende de vastgoedzeepbel—toen belastinginkomsten jaarlijks met dubbele cijfers toenamen—was Spanje de beste leerling van de klas. Men had een sluitende begroting en maakte ogenschijnlijk een prachtige economische expansie mee, onwetende dat deze enkel voortkwam uit de royale toediening van bedwelmend krediet niet ondersteund door daadwerkelijke besparingen maar gedreven door de creatie van nieuw krediet door het bancaire stelsel. De Europese banken en de ECB waren de bartender op het Spaanse carnaval die de ‘Rode Furie’ een flinke kater hebben bezorgd.

Het moet Rajoy dwarszitten dat juist hij het feestje moet verpesten. Spanje wordt gedwongen om fiscale bezuinigingen en hervormingen over de gehele linie door te voeren, onderdeel makend van de euro die momenteel als een proxy van de goudstandaard functioneert. Politici zijn eindelijk met hun handen gebonden aan de werkelijkheid van hun wanbeleid tijdens de jaren van kredietexpansie. Voor het eerst roepen alle politici in koor—inclusief de socialisten—dat er bezuinigd dient te worden.

Tegelijkertijd gaat Spanje gebukt onder veel te rigide arbeidswetten die het ondernemers moeilijk, oneconomisch, of risicovol maken om mensen aan te nemen. Het is daarom geen verrassing dat de werkloosheid op een verbijsterende 23% ligt. De Spanjaarden mogen van geluk spreken dat de uiterst belangrijke sociale institutie genaamd de familie vooralsnog sterk aanwezig is in het land van sangria, paella, tapas, en de zwierige Flamengo.

Spanje heeft urgente behoeften aan liberale hervormingen op de arbeidsmarkt. Het is onfortuinlijk dat het volk de liberalisering van de arbeidsmarkt ziet als iets negatiefs. Afgelopen weekend gingen er in heel Spanje tienduizenden mensen de straat op om te demonstreren tegen arbeidshervormingen. Hervormingen die dringend nodig zijn om werklozen aan werk te helpen.

We zitten in een situatie waarin de PIIGS in de wateren van insolventie varen. In dit scenario bestaan er geen “oplossingen” meer. Men is de rekening verschuldigd en dient deze te betalen. De schulden dienen afgeschreven te worden—zo simpel ligt het. Zolang men deze realiteit niet inziet zal het geploeter voortduren. Europese leiders zullen doorgaan met de tegenstrijdige oplossing voor de schuldencrisis door landen met meer schuld op te zadelen. Een oplossing die eindigt in een pijnlijker gevolg dan noodzakelijk was.

• «Vorige
• Volgende »